Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

| 22 januari 2020

Scroll to top

Top

Tjalling – Two People Holding Hands

Tjalling – Two People Holding Hands
Guido Segers

Review Overview

Score
8.5
8.5

Verrassend

Eclectisch, heftig en persoonlijk.

Tjalling is het project van Tjalling de Leeuw (handig te onthouden dus) en is een zoektocht naar muziek die zowel intiem als expressie bij elkaar brengt. Althans, dat is het verhaal van deze plaat die op een geheel eigen wijze tot stand kwam en gevormd is. Een bijzonder creatief proces, vooral met een live creatie van de album art in het Stroomhuis, zorgde uiteindelijk voo r’Two People Holding Hands’.

De band die De Leeuw om zich heen verzamelde voor dit project bestaat uit leden van Tsar Bompa, LostCTRL en Zoo Children (de laatste twee helaas inmiddels uit elkaar). De muziek voor deze plaat werd geschreven in 2015 en 2016. Het thema is innerlijk conflict en op 2 juni 2017 zag de plaat het daglicht. De cover komt van Levi van Huygevoort en werd tijdens de show in het Stroomhuis gemaakt. Best bijzonder. De plaat is tevens één muzikaal stuk.

Muzikaal steunt Tjalling enigszins op de jaren tachtig en negentig, met een stuk grunge, shoegaze en postrock in het geluid. Het sluimerende openingsgeluid doet een beetje denken aan the xx met een knipoog naar melancholische shoegaze van weleer. Lome klanken kabbelen voort en de luisteraar kan lekker wegzinken in de klanken van Tjalling.

Na een goede 10 minuten begint dat aan te zwellen met een heftiger ritme. Een stompende beat, die prettig in het gehoor ligt. De vocalen worden een tikje straffer, maar gaan nog niet naar een schreeuw toe, maar na enkele keren op en neer tussen milde klanken en kracht komen de scherende klanken en schreeuwen tussendoor. Het is dat aanzwellende conflict, dan evengoed muzikaal in een aanzwellend geluid wordt vertolkt. Daarna is het lang stil en kalm, met een soort kabbelende fase van postrock in het lange stuk.

Maar de laatste minuten worden nog spannend, met groots gitaarwerk en pakkende riffs. Dit is misschien wel het moment dat de zang van Dany van Dorst zijn max aan effect bereikt heeft. Pas als ze weer op een standje schreeuwen gaat, keert de harmonie terug in de sound. Daarmee bereiken we ook de climax van deze plaat. Een plaat die veel meer te bieden heeft dan je zou denken.