Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image

| 21 april 2024

Scroll to top

Top

Helldorado 2023 dropt de eerste 12 dikke namen

Helldorado 2023 dropt de eerste 12 dikke namen
Redactie

Na drie uiterst succesvolle edities van ‘s lands coolste indoor rockfestival keert Helldorado op zaterdag 18 november van dit jaar terug in het Klokgebouw Eindhoven. Dat er dit jaar wellicht nog een tandje hoger wordt geschakeld, bewijzen deze eerste dikke 12 bevestigingen alvast.

We kunnen namelijk Life of Agony (US), Gluecifer (NO), Carcass(UK), Peter Pan Speedrock (NL), Brutus (BE), The Coffinshakers (SWE), Psychonaut (BE), Splinter (NL), Iron Jinn (NL), Los Banditos (DE), Skroetbalg (NL) en “ons eigen” An Evening With Knives (Eindhoven Rockcity) op het affiche verwelkomen. De New Yorkse hardcore/metal band Life Of Agony zal zijn 30-jarige debuutalbum ‘River Runs Red’ integraal uitvoeren tijdens Helldorado.

Meer helse namen voor deze roemruchte internationale dark & heavy hoogmis volgen spoedig. Alle Super Early Bird-tickets zijn reeds weggekaapt door oplettende zondaars, maar aanstaande zaterdag 25 maart om 10.00 uur start de verkoop van een beperkt Early Bird Tickets.

Nog eens nalezen hoe het er vorig jaar aan toen ging en waarom je komende editie nog mag missen? Dat doe je hier in onze live review. (tekst loopt door onder de afbeelding)

Meer over de eerste Helldorado bevestigingen

Als er één band in de nineties is die de tijdsgeest van jongeren en jongvolwassenen perfect weet te verwoorden, is het wel de New Yorkse hardcore-metal band Life Of Agony. Opgericht in 1989 in Brooklyn (dus stevig beïnvloed door NYHC bands als Cro-Mags, Sick Of It All, Agnostic Front en Murphy’s Law), zet het viertal zich internationaal direct op de kaart met zijn melancholieke debuutalbum ‘River Runs Red’ dat op 12 oktober 1993 wordt gereleaset en dat dit jaar tijdens Helldorado wordt geëerd middels een integrale uitvoering ervan. De rest van de LOA-geschiedenis mag als bekend worden verondersteld. Na instant doorbraak album ‘River Runs Red’ levert de band nog twee ijzersterke albums af – het melodieuzere ‘Ugly’ (met de hit ‘Lost At 22’) in 1995 en twee jaar later ‘Soul Searching Sun’ dat door toegevoegde psychedelica opnieuw een kleine muzikale koerswijziging laat horen: met ‘My Mind Is Dangerous’ tekent de band zelfs voor zijn eerste echte ballad. Frontman Keith kampt in die jaren met een serieuze genderdysforie waardoor hij in 1997 uit de band stapt om daar in 2003 weer terug te keren. In 2005 verschijnt ‘Broken Valley’ maar in 2012 is de rek eruit en stopt de band weer. Een jaar eerder verklaart Keith officieel transgender te zijn en verandert zijn naam in Mina Caputo. Er volgen nog twee albums, te weten ‘A Place Where There’s No More Pain’ (2017) en ‘The Sound of Scars’ (2019). In de tussenliggende periode zijn de LOA-bandleden allemaal actief in andere bands en/of soloprojecten en zijn ze met grote regelmaat te zien op Europese podia.

Eén van de meest invloedrijke en internationaal gevierde metal pioniers is het in 1985 in Liverpool opgerichte Carcass. Met kernleden Bill Steer (gitaar),  Jeff Walker (zang en bas) en drummer Ken Owen aan het roer levert de band in de jaren ’80 de muzikale en thematische blauwdruk voor een combinatie van melodieuze death metal en grindcore. Dit nieuwe metalgenre wordt ook wel liefkozend ‘hardgore’ of ‘splatter death metal’ genoemd, daarmee verwijzend naar de onsmakelijke albumhoezen, weerzinwekkende songtitels (zoals ‘Genital Grinder’, ‘Microwaved Uterogestation’, ‘Necro-Cannibal Bloodfeast’ en het geweldige ‘Keep On Rotting In The Free World’) en morbide songteksten, die het midden houden tussen een medisch handboek over vreselijke ziektes en een autopsierapport. Debuutalbum ‘Reek of Putrefaction’ uit 1988 zet de toon met 22 venijnige (maar helaas niet al te best geproduceerde) tracks met een gemiddeld lengte van anderhalve minuut. Met de albums die volgen – met name ‘Symphonies of Sickness’ (1989) en ‘Heartwork’ (1993) groeit de band uit tot koploper in het death- en grind genre. Na het toepasselijk getitelde album ‘Swansong’ uit 1996 draagt Carcass zichzelf ten grave om het metal karkas elf jaar later weer uit de dood te doen herrijzen, waarna ook weer twee nieuwe albums verschijnen, te weten ‘Surgical Steel’ (2013) en ‘Torn Arteries’ (2021).

Wat The Hellacopters voor Zweden zijn is Gluecifer voor Noorwegen: koningen van de high octane garage-hardrock (met een vleugje hardcore punk)-scene. Deze rock-n’-roll assholes spelen al bijna 30 jaar in een rock-‘n’-roll band om de juiste redenen: om te zuipen, om lawaai te maken en om alles te begaaien uit pure balorigheid en recalcitrantie. Gluecifer beheerste ‘de edele kunst van not giving a fuck’ al toen Mark Manson nog tekenfilms met Obi damned Kenobi op TV zat te kijken in zijn Star Wars-pyjama. Deze rock Vikings hebben onder leiding van frontman Biff Malibu en gitaarwolf Captain Poon namelijk vijf albums gemaakt waardoor Gluecifer voor altijd en eeuwig in de top van de internationale garagerock-‘n’-roll eredivisie staat te heersen. Vorig jaar hadden we The Hellacopters, maar dit jaar komt fucking Gluecifer het Klokgebouw in vuur en vlam zetten.

Peter Pan Speedrock. ’s Lands met diverse prijzen bekroonde rocktrio dat Nederland internationaal op de kaart zette als rock-‘n’-roll hofleverancier, groeide uit tot een begrip. Live een waar fenomeen; een sonische natuurkracht die het gebrek aan aardbevingen en orkanen in Nederland ruimschoots compenseert middels honderdduizenden non-stop gereisde kilometers voor 2000 shows in Nederland, Europa, Noord-Amerika & Canada, Australië en Japan – voor ruim een miljoen bezoekers. Peter Pan Speedrock is de grondlegger en naamgever van het muzikale genre ‘speedrock’ dat tientallen bands inspireerde om zelf ook muziek te gaan maken. Pak op de highway to hell afslag 666 naar het Klokgebouw en dan ‘immer gerade aus’ richting ‘Bier und Weiber’.

Wie de bloeiende heavy muziekscene van onze zuiderburen volgt, zal zeker al een poos Brutus in zijn vizier hebben. Want als helden-tegen-wil-en-dank is de ster van dit Belgische post-metal trio (met een drummende zangeres, of, naar u wilt: met een zingende drumster) flink rijzende. Zeker nadat hun meest recente (3e) studio-album ‘Unsion Life’ uit 2022 terecht internationaal bejubeld werd: een plaat die mede dankzij de uiteenlopende muzieksmaken van de bandleden (lees: [math] metal, punkrock, post-hardcore/post-rock, electronic en Americana/country) grensverleggend is, en die een muzikaal landschap ontsluit waar hardcore, metal, post-rock en shoegaze opduiken in een muzikaal vat vol tegenstrijdigheden. Brutus is bruut.

Wat als Johnny Cash meer geïnteresseerd was geweest in vampiers, weerwolven en Duitse expressionistische cinema dan in ‘walkin the line’? Dan was deze ‘pale man in black’ waarschijnlijk de frontman geworden van het Zweedse psychombo The Coffinshakers, die country en rock ‘n’ roll combineren met de grimmigheid en melancholie van gothic horror. Hun eerste single ‘Dracula Has Risen from the Grave’, geïnspireerd door de klassieke Hammer-horrorfilms, verscheen in 1996 en sindsdien is deze bijzondere band niet meer weg te denken uit het psycho & rock-‘n’-roll landschap. Denk aan The Misfits met Nick Cave op zang, maar dan met met songs over necromancers, Halloween, voodoo, nachtmerries, Walpurgisnacht en natuurlijk Transsylvanië. Pure vampire blues alsof je godverdomme in 1954 de jukebox van een louche bar in Kentucky beveelt om ‘I Don’t Care If The Sun Don’t Shine’ te draaien. Een nagel aan je doodskist, deze coffinzweden.

Wie denkt dat Los Banditos uit Mexico komt heeft deels gelijk: alleen Senore Professore Doctore Comodore Rodriguez Flamingo komt uit Mexico-city; zijn handlangers komen verder uit diverse windstreken. Mr. 2000 Volt is een Roemeen, Zven Francisco een Zweed en Django Boogiebastard Silbermann een Duitser. Deze surf-rock-‘n’-roll bandieten hebben meer dan 1000 concerten op hun ‘wanted dead or alive’-palmares en toerden van St. Petersburg tot Madrid, Helsinki en Cairo. En in november doen ze dus Eindhoven Rockcity aan. Geïnspireerd door  Oost-Duitse big beat-bands uit de vroege jaren zestig integreert Los Banditos de sexy groove van de jaren zestig/zeventig soul en Cubaanse percussies in zijn muziek met klassieke R&B-vocalen.

Psychonaut is een psychedelic post-metal collectief uit Mechelen, België. Hun kenmerkende en hypnotiserende sound is sterk beïnvloed door 70’s bands als Led Zeppelin en Pink Floyd, maar vindt ook inspiratie bij bands als Tool en Amenra. Debuutalbum ‘Unfold The God Man’ uit 2020 zette het acid rock trio in één klap op de kaart waarna een aantal indrukwekkende EP’s en singles volgden. Eind 2022 dropte het trio zijn nieuw studio-album ‘Violate Consensus Reality’ dat rockcritici liet juichen van bewondering. Deze trippende kosmonaut staat  bekend om zijn constant meeslepende liveshows waarbij contrast en variatie de twee belangrijkste ankers zijn. Rauw, overtuigend en ontworpen om een eeuwig fascinerende ervaring te creëren, waarbij ze hun wall of sound vaak combineren met intense visuele landschappen en lichtshows van gelijkgestemde kunstenaars. Sluit je ogen en laat je in trance brengen door de hypnotiserende klanken van dit rocktrio.

De Nederlandse ‘supergroep’ Iron Jinn bestaat uit Oeds Beydals (The Devil’s Blood/Molassess/Death Alley), Wout Kemkens (Shaking Godspeed/De Niemanders), Bob Hogenelst (Birth of Joy/Molassess) en Gerben Bielderman (Pauw). Op het moment van dit schrijven (maart 2023) heeft dit viertal slechts twee songs uit, te weten ‘Soft Healers’ en ‘Winding World’, maar een platendeal met het roemruchte Duitse platenlabel Stickman Records (dat onderdak biedt aan bands als Motorpsycho, Loose, Temple Fang en Monkey 3) zal daar spoedig verandering in gaan brengen. Hoe die klinkt? Nou, zo: “The album took shape against the background noise of shifting paradigms, universal cramps, massages of the primal brain, plays full of mad lines, and it hesitantly kisses the underbelly that got fed oh so well. The band and the music itself sounds downright exciting. The voices of Wout and Oeds reverberate passionately over mesmerizing grooves and pure melodies and harmonies, a rare combination in contemporary (rock) music.”

– ALLES KATS KAPOT! — Pardon, wat zegt u meneer? – Wij zijn het Drentse geluidsbarrière doorbrekende speedpunktrio Skroetbalg (Drents voor een dikbek, een patser). We bezingen op luid volume in het Drents-Nedersaksisch de zaken die het leven de moeite waard maken: bier, auto’s, vechten, andermans moeder en natuurlijk onze geliefde provincie. Nee, niet Noord-Brabant.
— Waarom zou Kroetbalg op Helldorado moeten spelen dan?
– Skroetbalg. Met een ‘S’: SKrrrroetbalg! Waarom? Nou, nao een vliegende start in het tweede coronajaor, met een haandvol shows op o.a. Sjock Fest, een cd release en een fikse lading airplay, is Skroetbalg hongerig en dörstig naor meer. Nederland, België en De Pruus zijn inmiddels angedaon en op het Rotterdamse ScumBash afgelopen januari ging alles naar de klote tijdens onze show. Wij waren band van de dag, de rest van de line-up kwam niet eens tot aan onze enkels. Sukkels.
— Dat klinkt donders goed. Zin om op Helldorado te spelen dit jaar?
– Voor 3 kratten Drentsche Schans bier zijn we je man: da’s één bakkie de man. Veur minder doeén we t nie. Een volle koelkast wil ik zien. Plus een paar schalen frikandellen voor na de show godverdomme. En zorg dat er geen groene M&M’s in onze kleedkamer te vinden zijn want dan spelen we niet.

All the way from om de hoek, uit Eindhoven Rockcity: An Evening With Knives. Zelf omschrijven ze hun geluid zo: “A mesmerizing, imposing wall of sound, blurring the boundaries between post-metal, psychedelic rock and doom metal.” AEWK maakt messcherpe en donkere, zwaar meeslepende post-metal meets sludge, vol dynamiek die hun geluidsmuur laat wegzinken in een zee van rust. Op festivals als Roadkill, Alcatraz en Roadburn toonden deze messenslijpers al hun kunnen. Next stop Helldorado. Gooi maar alvast wat meer kolen in het hellevuur.

Met een vrachtwagen aan muzikale bagage op zak besloten vier gelouterde en gelauwerde muzikanten om een band te vormen waar een nieuwe, kakelfrisse punkenergie vanaf moet spatten. Waar hun vorige bands – Death Alley, Birth of Joy en Vanderbuyst – vooral zwaarder muzikaal werk verrichtten, staan bij Splinter juist het pure plezier en de dansbaarheid weer centraal. Ongeremde energie die zich in opruiende nummers vertaalt die je meteen begrijpt en die goed in het gehoor liggen, ook al is de muziek een mix van stijlen die historisch gezien misschien wel heel erg vloeken. Op z’n kortst gezegd: Splinter staat voor dansbare rock, mét een Hammond-orgel. Verwacht rock ‘n roll met 60’s, 70’s en 80’s invloeden en een manisch orgeltje; een frisse stijl; lichtvoetig; terug naar de (vroege) punk attitude van Blondie, The Stooges -maar bijvoorbeeld ook van Turbonegro.